Ken je die van die vrouw die ging hardlopen??

Nou, die rent voorlopig niet meer.....................

Het is inmiddels al 2 weken geleden dat ik tijdens het hardlopen pijn in mijn knie kreeg....... Ik verstapte me (met mijn andere voet) en toen was het einde oefening.

Pijn net onder knie.........


De volgende dag toch de dokter maar even bezocht. Het leek niet op gescheurde banden of zo, meniscus ook niet. Hij hield het er maar op dat de knie overbelast was, waarschijnlijk door de overwachte beweging door de verstapping.
Met diclofenac werd ik naar huis gestuurd en "Als het volgende week niet over is, zie ik je terug".

Nou dat zal toch niet nodig zijn, dacht ik toen nog.

Helaas.......

De volgende dag al ben ik krukken gaan halen want lopen ging echt niet!!

Inmiddels had de fysiotherapeut ook al bevestigd dat het ging om de aanhechting van de hamstring op het scheenbeen. En oefeningen moest ik doen........ terwijl de disclofenac dus echt niet hielp. Na een uur waren ze al uitgewerkt en dat met drie op een dag betekende dat dus vele uren per dag pijn. Gelukkig ging slapen nog redelijk.

Ik dus terug na een week............... toch maar voor foto's naar de röntgen....... niets op te zien, dus geen breuken of scheurtjes in het bot..........
Als ik meer pijnstillers wilde kwam ik eigenlijk al in de morfine-achtige middelen, zei de huisarts.
Daar zat ik natuurlijk ook niet op te wachten, maar ibuprofen mocht ik wel proberen.

WAT EEN VERADEMING

Dat hielp eindelijk.

Inmiddels zijn we dus twee weken verder, vandaag voor het eerst de krukken wat minder gebruikt dan de vorige dagen.

Zou het dan toch echt beter worden???

Zomaar een zomerse zaterdag

Zomaar een zomerse zaterdagmiddag in de tuin, 15.30 uur.
Het is ietwat bewolkt, af en toe verdwijnt de zon achter een wolk. Ondanks dat is het toch nog zo’n 23 C.
Ik zit lekker rustig (?) in mijn stoel, tijdschriftje erbij, glas ijskoffie* bij de hand. De kids zitten binnen te gamen, manlief kijkt naar de Tour de France.
De 1e dag van de vakantie.

De buren van 3 huizen verderop hebben zo te horen veel buitenlandse vrienden op bezoek. Vooral de buurman laat van zich horen, hij heeft nogal een harde stem. De bbq hebben ze, zo te ruiken, al aangestoken; late lunch of vroeg diner? Het ruikt wel lekker en dat Engels/Koreaans doet wel heel erg vakantieachtig aan.
De buren links (vanuit mijn stoel gezien) zijn weer maar eens in de tuin bezig. Hij moet iets ophangen, zo te horen, en zij veegt de stoep. En ondertussen hebben ze commentaar op elkaar werk. De honden lopen ook in de weg en doen niet wat zij willen. Die arme beesten mogen niet blaffen, niet liggen waar ze willen, niet spelen, niet grommen….. Waarom heb je dan twee Newfoundlanders in een rijtjeshuis…….
De buren rechts zijn met vakantie en de buren daarnaast zijn net terug. En ook zij hebben een hoop werk in de tuin te doen. Hij moppert over de heg die weer zo gegroeid is en zij moppert op hem omdat hij iets heeft gespoten wat enorm stinkt/op de adem slaat.
Na een poosje hebben ze visite gekregen, wat ook weer iedereen mag horen. Letterlijk kan ik meeluisteren welke dingen ze nu weer hebben meegemaakt op vakantie en de wijn en het bier zijn ook uit de koelkast gehaald.
Het 1e vlees bij de bbq-ende buren is waarschijnlijk gaar want het wordt wat stiller en je hoort het bestek tikken op de borden.
Dan missen we nog de buren van 2 huizen naar links. Die zijn blijkbaar niet thuis anders hadden we de kinderen wel gehoord , die altijd samen gezellig buiten spelen. Ze hebben van de harde, doordringende stemmen.
Hoezo, lekker rustig buiten zitten….
Gelukkig is het meestal een stuk rustiger in de buurt, want anders……………..

*IJskoffie maak je als volgt:
1. Je kooopt bij de supermarkt een blikje Ice Cappuccino van DE en legt dat in de koelkast. Je doet 5 ijsklontjes in een glas, opent het blikje en giet dat over de ijsklontjes.
2. Je zet een beker koffie,doet er melk en suiker in en laat het afkoelen. IJsklontjes in een glas, koffie erover en ….. Proost!

(Blije) Thuisblijfmoeder

Vandaag las ik hier, op het blog van Monique, een stukje over het feit dat ze zich soms niet meer kan vinden in het feit dat ze thuisblijfmoeder is.
Ik heb dat niet zo, maar ik heb wel regelmatig het idee, dat ik me moet verdedigen voor het feit dat ik niet werk......
Bij familie, vriendinnen en soms zelfs bij een telefonische enquete.
Laatst nog belde iemand, die op zoek was naar mensen die "onder de 52 jaar en werkend waren". Ik hoorde daar toch zeker wel bij? En toen ik zei dat ik daar niet toe behoorde, zei ze vol verbazing........

"Bent U ouder dan 52??" (jaja, ik weet dat ik jong klink, haha)

Het feit dat iemand (bewust) niet werkt, kwam niet bij haar op.

Vooral nu, nu onze jongste bijna naar het voortgezet onderwijs gaat, komen vriendinnen en familie aan met: "Ik zag nog een advertentie in de krant, voor die-en-die baan.... is het niet iets voor je??" (Goed bedoelt hoor, dat weet ik wel).

Hoe vertel ik nu dat ik het wel goed vind zo, thuis, mij eigen tijd indelend, zonder dat ik me daar schuldig bij voel of zonder dat ik me daarvoor moet verdedigen.

Ik weet wel, sommigen gaan werken omdat ze anders financieel in de knoei komen, en anderen gaan weer werken omdat het thuiszitten ze afstompt en ze eens wat meer om zich heen willen dan alleen de kinderen en de andere moeders aan het schoolhek.

Ze willen zich wat meer ontwikkelen. Ook goed, ga je gang maar laat mij mijn ding doen.

Op momenten dat een juf/meester me bedankt voor mijn hulp en aanwezigheid in de klas, ben ik weer blij met het feit dat ik niet werk. De school weet inmiddels dat ze (bijna) nooit tevergeefs een beroep op me kunnen doen en vaak genoeg hoor ik hoe blij ze daar wel niet mee zijn, nu de meeste ouders allebei werken, en er dus geen tijd is voor de schoolse activiteiten van hun kind(eren).

En mijn hobby's.... ik kan scrappen wanneer ik wil, winkelen wanneer ik wil, op bezoek gaan wanneer ik wil.

Als ik eraan denk dat ik dat, als ik weer zou gaan werken, allemaal moet gaan inplannen, voel ik de druk al op mijn schouders.

En de kids........?

Die vinden het fijn dat hun moeder thuis is als ze uit school komen en ze evt. kan helpen met huiswerk, waar ze hun verhalen over school meteen kwijt kunnen.....

En uiteindelijk is dát het waar het allemaal om gaat!