Dutch Dare 2#

En na Dutch Dare 1# heb ik meteen ook maar even de Dutch Dare 2# gemaakt.

Thema: iets over je woonplaats, de plaats waar je bent geboren i.o.d. En voorwaarde 2: zowel kleuren- en zwart-wit foto's gebruiken.



Op de zw/wit foto ons huis (in de sneeuw) en de kleine fotootjes laten een stukje van Terneuzen zien, te weten een stukje Oud Terneuzen in de binnenstad, het ophaalbruggetje en het schip van Kapitein van der Decken (de Vliegende Hollander) en op de laatste foto een zicht op de drukbevaren Westerschelde.

Journaling:
Ik woon nu ongeveer 20 jaar in Terneuzen, aan de Westerschelde. In de eerste jaren van mijn huwelijk vertelde ik aan iedereen die het maar wilde horen dat ik, zodra de Westerscheldetunnel er lag, meteen weer terug ging naar Zuid-Beveland. Pas toen onze jongste in 1996 werd geboren en de oudste naar de peuterspelzaal ging, begon er wat te veranderen. Ik ging Terneuzen steeds meer zien als "mijn" woonplaats, de paats waar wij, als gezin, thuishoorden.
Ook toen de Westerscheldetunnel werd gebouwd en geopend, waardoor de reistijd was teruggebracht van 1 1/2 naar 1/2 uur, wilde ik niet meer terug.
Inmiddels hebben we hier een heel leven opgebouwd, met allerlei leuke contacten en zou ik voor geen goud meer terugwillen.
Oke, wat winkelen betreft moet je niet in Zeeuws-Vlaanderen zijn, maar voor rest is hier van alles.
In Terneuzen komen de grote zeeschepen zo vlak langs de kust gevaren dat je ze bijna kunt aanraken, en je kunt zo lekker uitwaaien op de kilometerslange Scheldeboulevard.
Eindelijk kan ik zeggen: Terneuzen is nu mijn stad!

Dutch Dare #1

Ook ik heb me gewaagd aan de Dutch Dare #1.

Het onderwerp is Zuinig. Net wat voor mij (ahum).....

Tekst op journaling:

Dat Zeeuwen zuinig zijn, is een gegeven. Dat weet heel Nederland, dankzij de reclame voor een botermerk: “Hin cent te vee”. Dat was hun slogan waar alle Zeeuwen heel dankbaar voor waren. Niet dus!Toch zit er wel wat in die slogan hoor. Ik hoef maar te denken aan mijn grootouders en zelfs mijn schoonouders weten er wel raad mee. Mijn opa’s en oma’s waren zuinig. “Want wij hebben de oorlog meegemaakt." Dat was een veelgehoorde kreet. En het was natuurlijk zo. Tegenwoordig gooien we zo makkelijk iets weg. Maar zij, nee, zij niet. Kliekjes werden bewaard. Ik kan me goed herinneren dat er in de koelkast altijd een bakje stond met daarin de overschot gekookte aardappelen. Twee keer per week bakte oma die dan in roomboter en je had de lekkerste gebakken aardappelen ter wereld. En van oude kleren die in de voddenmand verdwenen werden knopen afgehaald en in de knopenpot gestopt, want je weet maar nooit. Prachtig vonden wij kleinkinderen dat, daar kon je zo lekker mee spelen. Mijn schoonvader, en ook mijn vader, heeft daar een snufje van meegekregen. Alles moet worden bewaard. Wordt er bijv. een schuurtje afgebroken in de tuin omdat de planken zijn weggerot en moeten worden vervangen, de spijkers haalt hij er wel uit, want ..... Inderdaad, je weet maar nooit. En inderdaad, als je eens iets nodig hebt, een schroefje of zo, pa duikt de schuur in en na even zoeken (soms heel lang zoeken, want het is wel ergens, maar waar) komt hij triomfantelijk aangelopen met het schroefje in de hand. “Zie je wel,” zegt ie dan: “Wie wat bewaard, die heeft wat”. Zeeuwse zuinigheid........ Had ik er ook maar wat meer van...........

Surprise-Wuppie-Piet

Werner moet voor school een surprise maken voor het Sinterklaasfeest. Het wordt donderdag al gevierd dus dat werd opschieten geblazen.


Aangezien hij maar een klein kadootje heeft gekocht hoefde de surprise ook niet zo heel groot te zijn.

Besloten werd een Wuppie-piet te maken.



"Mam, hoe doe ik dat?" klonk de onvermijdelijke vraag.


Oke, hier komt de werkbeschrijving en het uiteindelijke resultaat.


Je snijdt van karton twee cirkels van een behoorlijke doorsnede (gebruik een groot bord o.i.d.)
Snij daar uit het midden een rondje uit (met behulp van een beker).


Wikkel daar met zwart draad rond (ik heb 3 bollen wol gebruikt).

En maar door wikkelen

Als je ver genoeg bent (eigenlijk moet het hele gat dicht zijn) knip je tussen de twee kartonnen cirkels de draadjes door en trek je voorzichtig de twee kartonnen delen iets van elkaar en knoopt met een draadje daartussen de draadjes goed vast. Trek de cirkel er voorzichtig af.

Zo krijg je een pompon.

Dan een muts erop, voeten eraan en oogjes vastplakken.

Het kadootje zit onderaan de voeten vastgeplakt.

Het eindresultaat!!

PS. Simone is het meisje dat het kadootje krijgt!

CJ's

Vandaag de laatste hand gelegd aan drie CJ's.

Ze lagen al een poosje half klaar te wachten, maar vandaag tussen de bedrijven door, heb ik ze even afgemaakt en op de foto gezet.

De eerste CJ ging over " water". Wat heb ik met water....

Wij wonen dicht bij het strand dus daar zijn we vaak te vinden.

Het 2e CJ had als onderwerp " Travel". Zo'n zelfde onderwerp had ik al eens gehad in een CJ van een andere groep dus ongeveer dezelfde foto's gebruikt.

Het gaat over mijn droomreizen naar Amerika en Noorwegen.

Het laatste CJ had als onderwerp Wie ben ik. Een CJ over jezelf dus. Vreselijk!!!! Maar het moet...

Al met al nog niet eens zo slecht geworden, dacht ik....

Nog 3 CJ's liggen er die ik eigenlijk rond 1 december af wil hebben......

Allergietest

Zo ziet mijn arm er nu uit. Vanochtend moest ik langs de huisarts voor een allergietest. Ik slik al jaren medicijnen voor hooikoorts en sinds een paar jaar heb ik er ook nog een andere allergie bij die zich uit in exceem. En sinds kort kan ik ook niet meer tegen mijn eigen, oude vertrouwde merk dag- en nachtcreme....
Wel mocht je voor je test liet doen een paar dagen je medicijnen niet innemen. Nou dat heb ik geweten....zere, rode, branderige, jeukende ogen en een snotneus.

De test bestaat uit een tiental druppels stof waar je allergisch voor kan zijn en een testvloeistof. Degene die de test afneemt zet de cijfers 1 t/m 11 op je onderarm en doe bij ieder cijfertje een druppel vloeistof waarna ze met een klein naaldje een prikje geeft in het druppeltje en zo zorgt dat de vloeistof net onder je vel komt. Voel je niets van hoor.
Ik had al meteen een jeuk/branderig gevoel bij een druppeltje, nr. 2. Dat bleek de testvloeistof te zijn, hier reageert iedereen op. Daarna moet ik toen minuutjes in de wachtkamer zitten en proberen niet te krabben......
Na 10 minuten bleken er 3 druppels een reactie te hebben gegeven, de testvloeistof en 2 andere. Dat zijn dus graspollen (he, dat wist ik nog niet) en huisstofmijt (leuk:( ).
Nu kwam ik aanmerking voor een nieuwe behandeling ter vervanging van de medicijnen die ik elke dag moet slikken.
Het bestaat uit een druppelmedicijn waarin de stof zit waar je allergisch voor bent. Door die stof in te nemen (onder de tong) raakt je lichaam hieraan gewend en zo kom je uiteindelijk van je klachten af. Wel moet je elke dag dus die druppel innemen en na 1 jaar heb je al een goede vermindering van de klachten. Het kan 3--5 jaar duren voordat je helemaal klachtenvrij bent.
Wat moet ik nou??? Nu slik ik elke dag een tablet, wat ik waarschijnlijk nog jaren, zoniet mijn hele leven moet doen. Of straks een x aantal jaren een druppeltje innemen om er dan voorgoed(?) vanaf te zijn?
Wie heeft hier ervaring mee en wat zouden jullie doen??

O ja, je snapt natuurlijk wel dat ik meteen na afloop van de test mijn medicijnen weer heb ingenomen, meteen bij het buitenkomen van de spreekkamer zelfs al. En nu maar wachten tot ze gaan werken....

We are the champions

Een spannende dag......

Vandaag konden ze (Terneuzense Boys E1, de ploeg van Rutger) kampioen worden. Daarvoor moest gelijk gespeeld of gewonnen worden van Hontenisse E1, de nummer 2 van de competitie. In een eerder duel was al eens gewonnen met 5--2, maar of dat weer zou kunnen......
Een spannende wedstrijd begon. Na 10 minuten kon het eerste doelpunt worden bijgetekend, 0--1. Helaas kwam de tegenpartij op gelijke stand en net voor rust kwamen ze zelfs voor te staan. In de rust dus stevige peptalk.....
En dat hielp. De tweede helft was nog maar 30 seconden bezig en het werd 2--2. De spanning was te snijden, vooral de ouders (lees: moeders ;) ) hadden het niet meer van de spanning. Gelukkig bleven de Boys koel en 3 minuten voor tijd werd er 2--3 gescoord. En je begrijpt: na het laatste fluitsignaal kon er gefeest worden.
De ontbrekende coach werd gebeld en de champagne werd ontkurkd.
Daarna vlug douchen en in de auto's terug naar het thuishonk.
Daar was ondertussen al het een en ander geregeld en het team werd met het "We are the Champions" onthaald het clubgebouw.

In polonaise door het clubgebouw dus.

Daarna werd er gezamenlijk frietjes gegeten.

Rutger dacht toen dat het feest al was afgelopen maar.......

Voordat de wedstrijd van het eerste elftal begon (die deze dag thuis moesten spelen, en een van de spelers is de coach van Rutgers ploegje), werden alle spelertjes bij naam op het hoofdveld geroepen. Daar kregen ze een ovatie van het aanwezige publiek.

Bij het verlaten van het van het veld kregen alle spelertjes een trofee

en mochten ze nog een keer, met de spelers van het 1e elftal, het hoofdveld op voor een laatste welverdiend applaus.

Toen ik zojuist, toen ik Rutger naar bed bracht, aan hem vroeg wat hij vandaag het leukste had gevonden zei hij (tot mijn verrassing) : "Toen we op het hoofdveld werden geroepen, een voor een, en de speaker onze namen omriep. Dat vond ik het allerleukste."

En ik maar denken dat het laatste fluitsignaal, of het winnende doelpunt tot hoogtepunt zouden worden verkozen........

Heel Nederland danst

Vanmorgen om 11.15 uur was het zover. De school van Rutger (de groepen 3 t/m 7) deden mee aan de wereldrecodpoging om zoveel mogelijk mensen tegelijk te laten dansen.
Op de site http://www.heelnederlanddanst.nl/ kun je alles nalezen en de muziek en het dansje downloaden.

De kinderen gingen om 10.30 uur naar de sporthal om het dansje te gaan leren zodat om 11.15 uur, tegelijk met de rest van Nederland, te beginnen aan de recordpoging.
Wat een gekrioel was dat in de sporthal. Veel scholen uit Terneuzen waren met een of meer groepen komen opdagen en ook enkele sportverenigingen waren aanwezig. Zelfs de burgemeester deed mee.

Ook Rutger deed zijn best. Het was ook best een ingewikkeld dansje.

Hij staat bij het rode pijltje (sorry is een beetje slecht te zien, maar 2e kind rechts van de open plek links, snap je het nog)

Hier staat ie linksachter de meneer de zwarte trui.

Op site las ik net dat de recordpoging geslaagd is. Er deden 260.000 mensen mee. De precieze cijfers komen nog als alle getuigenverklaringen zijn geteld.

13!

Vandaag is hij 13, onze oudste.
Weer een mijlpaal.

Voor zijn verjaardag wilde hij een nieuw mobieltje, want mijn oude, wat hij tot nu toe gebruikte, was natuurlijk niet cool!

Dus vooruit, dan een Samsung X640, want "die hebben de meesten in mijn klas ook, mam".

Hij blij, wij wat minder, want hoe werkt in ...naam zo'n ding. Het boekje is al meermalen geraadpleegd en niet alles doet het nog zoals het hoort maar hij kan er mee bellen, sms-en en foto's maken en dat is voorlopig genoeg. De rest leert hij wel van kinderen in de klas, zegt ie.

Gelukkig.

Scrapuitdaging

Vandaag de uitdaging van een scraplift gepost op een scrapgroep.
Lees ik net daarna dat de uitdaging een week is verschoven omdat er veel zijn die uitdaging willen maken maar er niet aan zijn toegekomen.
Oke, ik heb me donderdag ook bewust achter mijn bureau gezet, want ik wilde hem af hebben. Eerst vond ik het een moeilijke uitdaging, vooral met al die bloemen. Dat past niet zo bij foto's van jongens...... Gelukkig had ik nog wat foto's van Suus op mijn PC staan, dus die maar gebruikt.

Zo zag de originele LO eruit die je moest liften....


En dit heb ik ervan gemaakt


Om de een of andere reden bleef het liedje van Rob de Nijs maar door mijn hoofd spoken bij deze foto's.

Het leek wel zomer,
toch was het pas eind mei
Zo'n dag waarvan je denkt
die gaat niet meer voorbij

Vandaar de titel.
In roze pen staat boven de cirkel: Wie een wonder wil zien, hoeft maar naar een kind te kijken
Onder de onderste kleine foto staat nog: mei 2005.

Ik ben benieuwd naar de resultaten van de andere deelnemers en uiteraard ook naar de volgende uitdaging.

Weer wat CJ's af

Weer lekker aan de scrap geweest afgelopen week.
Er moesten weer wat CJ's opgestuurd worden en door de drukte de afgelopen weken was het weer snel-snel-snel om het op tijd op de post te krijgen.
Het eerste CJ had als thema: A coffee and tea moment


Het tweede CJ ging over All you need is love and..... Waar hou je nog meer van dan van je gezin/familie.

Het 3e CJ ging over dromen. Ik vond het een moeilijk onderwerp. Iedereen heeft dromen maar hoe zet je dat op papier. De meesten in het boek voor mij hadden als droom een baby of trouwen. Nou getrouwd ben ik al en baby's? Die tijd heb ik wel gehad....

Wat dan..... Uiteindelijk heb ik gekozen voor droomreizen, die ik ooit nog eens wil maken.

Inmiddels liggen er weer wat CJ's voor eind van deze maand. Als het goed is komen er begin december 2 CJ's terug van hun reis door Nederland. Mijn thema's voor die CJ's waren: Mijn stukje Nederland en Mijn scrapplek.

Ik ben heel benieuwd hoe de bijdrages van de deelnemers eruit zien.

Veder heb ik de liftlo voor een scraplijst ook af, maar die mag ik pas zondag laten zien, dus nog even geduld......

Speculaaspoppen

Het was een hele happening vandaag op de basisschool....
De speculaaspoppen van de aktie voor Pax Kinderhulp werden afgeleverd. En hoe.....

De chauffeur van de transportfirma die zorgde voor het transport van de fabriek naar onze school belde mij om 11.15 uur vanmorgen op met de vraag waar hij de vracht kon lossen. Hij stond nu in die en die straat. Ik wees hem de weg (hebben ze nog nooit van TomTom gehoord???) en beloofde ook naar school te komen. Tegelijk kwamen we aan, hij in een enorme vrachtwagen en ik te voet. Dat hij dus nooit de oprit naar school kon nemen zag ik al meteen, dat werd dus een probleem...... want hoe los je dan 130 dozen met elk 12 speculaaspoppen van 500 gram die op 3 pallets staan gestapeld.

"Ja mevrouwtje (?)", zei de chauffeur, ïk lever maar tot aan de stoep, de rest moet je zelf doen."

Nou, lekker dan.....

Hij laadde de pallets uit en zette ze op de stoep bij de school, nog zo'n 100 mter van de hoofdingang vandaan. En daar sta je dan....... Hoezo service :-(

Gelukkig kwam er een collega-ouderraadslid aangereden met haar man die bij de brandweer werkt. Hij zou wel even een palletdrager (heet dat zo?) regelen. En daar stond ik dus nog steeds, aan de kant van de weg met 1550 speculaaspoppen op 3 pallets.

Na 20 minuten kwam er een brandweerauto aangereden met chauffeur en de man van mijn collega-or. Nou ja, om 12.30 uur stonden de pallets eindelijk, na veel hobbels en bobbels, in een lokaal van school, klaar om verdeeld te worden onder kinderen, die via intekenlijsten de poppen hadden verkocht.

Vanmiddag om 13.15 uur zijn we begonnen met verdelen en naar de klassen brengen.

Met 6 vrouwen sterk hebben we om 15.10 uur (5 minuten voordat de school uitging) alle bestellingen in de klassen bezorgd. Om 15.15 uur zag je veel kinderen sjouwen met pakken speculaaspoppen. Sommigen haddeen maar 1 of 2 poppen verkocht, die liepen fluitend voorbij. Anderen hadden er veel meer verkocht en moesten hun vader of noeder in de klas roepen om te helpen sjouwen.....

Al met al is er toch ruim 2000 euro "verdiend" het goede doel. En daar doe je het toch uiteindelijk allemaal voor.

Waar rook is.....

is in dit geval geen vuur.....
Vanmorgen, het zonnetje scheen lekker door de ramen naar binnen, keek ik naar buiten en wat zag ik....
Het leek wel alsof de schutting rookte. He????
Ik keek nog eens goed en inderdaad, het leek echt wel alsof de schutting rookte.


Het vocht in de schutting werd door de zon verwarmd en steeg op. Soms zie je dat wel eens op een auto of zo maar op de schutting had ik het nog nooit gezien. Misschien nooit eerder zo goed gekeken...... Mooi he, de natuur...

Dokterspraatjes

We hebben er van de week twee doktersbezoekjes opzitten.

Als eerste kon ik maandag onder het mes(je).
Ik heb al jaren een verstopte talgklier op mijn rug zitten. Zeven jaar (of zo) geleden was ie ontstoken en moest dus worden opengemaakt. Affijn, dat leed was snel geleden, maar helaas kon de dokter niet de gehele talgklier verwijderen en je raadt het al..... ook nu was het weer ontstoken. Dus maandag naar de huisarts en ja hoor, moest weer worden opengesneden. Lekker klinkt het he.
Maar met een goede verdoving voel je er (bijna) niets van..... Resultaat: een snee van zo'n twee centimeter midden op mijn rug. Maar de pijn is weg en daar ging het uiteindelijk allemaal om. Wel moet ik, als de talgklier er na een week of 6 nog blijkt te zitten, terugkomen zodat ie nu volledig kan worden verwijderd. Maar hopen dat ie er nu volledig uit is anders kan ik nog een keer..... En je bent er toch zo'n anderhalve week zoet mee. Elke dag pleisters wisselen, alcohol erop en jeuken dat het nu af en toe doet.....

En vandaag hadden we een afspraak bij de kinderarts voor Werner. Eindelijk zouden we dan te weten komen hoe lang Werner uiteindelijk wordt. Voor niet-ingewijden..... Werner is bijna 13 (over 14 dagen) en meet nu al 1.80 m.Waar eindigt dat?
Dat weten we nu...... Na wat metingen, vergelijkingen, botfoto's bekijken en zo zal de lengte van Werner uiteindelijk worden ..... tatada.....

1.95 tot 1.98 m

Gelukkig, geen groeiremmers nodig. Wel moeten we over 6 maanden nog eens terug en moet ik alle meetgegevens van de GGD opvragen. Dan maakt de kinderarts nog een keer een vergelijking en evt. over een jaar nog eens een botfoto maken om te zien wat dan de botleeftijd is. Waarschijnlijk is dat dan een leeftijd die voorligt op zijn werkelijke leeftijd. Werner was hartstikke blij want hij zag die groeiremmers (1x per drie weken een injectie) helemaal niet zitten. We hadden gezegd dat we tot een lengte van 2 meter goed vonden en daarboven evt. iets zouden doen. Als het een beetje meezit blijft hij daar zo'n 5 centimeter onder.
Voorlopig eind goed, al goed.

Tassen

Van onze verslaggever

Terneuzen -- Woensdagmiddag 15.00 uur. Het kantoor van assurantiekantoor Z. stroomt vol met jongens in een trainingpak vergezeld van moeders, enkele vaders, broers en zusjes.
Wat is er aan de hand? Spelers van E1 van Terneuzense Boys mochten een sporttas ophalen. Natuurlijk in de clubkleuren. Het team staat bovenaan in de competitie met 7 punten voorsprong op de nummer 2. Met nog 4 wedstrijden te spelen kunnen ze dus zaterdag 4 november al kampioen worden van de najaarscompetitie. De heer Z. van bovengenoemd bedrijf greep deze gelegenheid aan om de jongens een hart onder de riem te steken en ze te verblijden met een grote sporttas. De Boys zijn inmiddels al in het bezit van een trainingspak gesponsord door X. en binnenkort komen daar ook nog shirts bij van weer een andere sponsor. Alleen hun sokken en schoenen zijn nu nog voor eigen rekening.
De heer Z. hield nog een korte toespraak waarin hij de Boys beloofde binnenkort een wedstrijd te komen bekijken en hij hoopte dat ze zo doorgaan als ze nu doen. Dan zit het kampioenschap IN DE TAS.
Na het uitreiken van de tassen moest er natuurlijk nog een plaatje worden geschoten door de plaatselijke pers. De Boys (7 jongens, 3 waren helaas afwezig), vergezeld van een trainer en een leider, worden geflankeerd door de heer en mevrouw ... en hun zoontje.

Orthodontist

Gisteren moest Werner naar de orthodontist. We waren al eerder geweest maar omdat W. toen nog niet was uitgewisseld moesten we wachten tot het zover was.
Nu zijn inmiddels alle tanden en kiezen gewisseld en doorgekomen. En dus werd W. om 16.30 uur verwacht op de praktijk.
Toen hij aan de beurt was begon het "leuke" werk. Eerst moest hij rontgenfoto's laten maken van zijn gebit.

Er worden foto's gemaakt van elke kant van zijn gezicht en dan wordt er een foto gemaakt van zijn gehele gebit. Dan gaat er dus een rontgenkop langs je gezicht.

Als dat is gebeurd worden er portretfoto's gemaakt, van voor- en zijkanten gezien. En daarna worden je tanden en kiezen van zeer dichtbij op de foto gezet.

Ja, je staat er dan echt van je mooiste kant op hoor.

Daarna komt het leukste. Happen. Iedereen die vroeger een beugel heeft gehad herkent het vast.

Zo'n grote lepel met een pastasmurrie wordt in je mond gepropt, tegen je onder- en/of boventanden gedrukt en dan maar wachten tot het hard is. Bij Werner hadden ze zoveel smurrie in de lepel gesmeerd dat het er aan de achterkant uitliep, zo zijn keel in. En het kind maar kokhalzen. Dan zou je toch spontaan mee gaan doen.

Enfin, eindelijk was ook dat achter de rug en na nog een aantal vragen te hebben beantwoord, mochten we voor over 4 weken een afspraak maken. Dan wordt het plan van aanpak bekendgemaakt en het kostenplaatje.

Er is dan inmiddels een mal gemaakt van zijn gebit, dat je mee mag nemen.

Aan de hand van deze mal wordt gekeken hoeveel er gecorigeerd moet worden. En hoe ze dat gaan doen.

Dus grote kans dat W. er over een poosje zo bijloopt.

Familiebezoek

Vandaag zijn we een hele dag "op de reutel" geweest.
Eerst vanmorgen mijn ouders bezocht. Mijn zus Marion kwam ook nog even langs. Ze had gehoord dat wij zouden komen en aangezien ze een paar honderd meter van mijn ouders vandaan woont, slaan we zo 2 vliegen in een klap. Zo ook Rutger, die voor een goed doel op school speculaaspoppen "moet" verkopen. Een pop van 500 gram voor 3.20 euro.Koopje toch!

Telefonisch al een paar poppen verkocht aan andere familieleden.
De stand is nu inmiddels 11 poppen verkocht wat goed is voor 16.50 euro voor het goede doel. Als alle andere kinderen (zo'n 250) ook zulke resultaten halen mag het goede doel zich in de handjes knijpen.

Enfin, Oma en tante Marion wilden natuurlijk ook een pop, zo ook tante Claudia die we telefonisch op de hoogte van het goede doel stelden. Zij woont immers ruim een uur rijden bij ons vandaag dus die zien we helaas niet zo vaak.
Misschien dat we er in de voorjaarsvakantie een dagje heen gaan want ze vertelde over de telefoon dat ze vrijdag met de fiets was gevallen en na een ziekenhuisbezoekje bleek ze haar sluetelbeen gebroken te hebben. Pijnlijke kwestie, en wat vervelender is, ze kan niet eens fatsoenlijk Suus' luier verschonen. Elke dag moet er dus iemand bij hun in huis zijn als mijn zwager is gaan werken. En ze zitten nog wel midden in een verhuizing!!!
Mijn moeder gaat er 2 dagen heen deze week en wij misschien dan ook wel een dagje.

Na geluncht te hebben bij mijn ouders reden we naar G.'s ouders, een klein half uurtje verder.
Ook hier weer een pop verkocht.

Oke, de familiebanden zijn weer aangehaald en thuis hebben we een lekker frietje gehaald bij de plaatselijke Piet Friet.

Morgen begint de vakantie!!!!

Ze zijn er weer.....

Al een poosje trouwens. En vooral ter ergernis van Werner.

Deze jongens bedoel ik dan he.

Iedere ochtend gaat hij met zijn armen voor zijn gezicht richting schuur. Met een oog op de grond gericht in verband met de naaktslakken op het pad en met het andere oog naar de bossen en bomen rondom het pad, op zoek naar spinnenwebben. Vreselijk vind hij het, met je gezicht door de raggen te lopen.

En dan moet hij de brandgang nog door, waar er ook de nodige spinnen hun web weer hebben gespannen.

Eigenlijk zijn het wel ingenieuze dingen hoor, die webben. Er hangt er een in de voortuin van de grote conifeer naar een bosje. Daarin zit een grote spin midden in het web op wacht......

's Morgens zit de dauw (of regendruppels) zo mooi in het web gevangen. Ik zal eens kijken of ik er morgen een mooie foto van kan maken. Soms vliegen er van de kleine vliegjes rond en die komen dan in het web, er zitten er soms wel 30 vastgeplakt. En ik zie de spin in het midden er nooit naar toe gaan. Maar 's morgens is er geen vliegje meer te zien. Ik denk..... dat de spin stiekum 's nachts eet, als niemand het ziet.

Ik had eigenlijk liever dat hij muggen ving, dan hadden wij er misschien een paar minder, midden in de nacht......

Zomaar.....

....weer even het blog bijwerken.
Niet zo veel gebeurd de laatste dagen, niet veel foto's gemaakt.

We (W, R en ik) zijn nog wel een middagje naar de stad geweest want de heren wilden een andere tas voor school, een postmanbag.
Allebei geslaagd voor een tas, Rutger showt even zijn tas en zijn nieuwe vest.

En nog even een close-up van zijn tas. Ja, je moet natuurlijk wel zien dat het een Puma-tas is. Past zo goed bij zijn schoenen die hij een paar weken geleden al kreeg.

Werner heeft ook een tas gevonden, een lichtbruine. En hij heeft zowaar leuke schoenen gevonden. Helaas al in maat 45 (maar ze vallen klein uit.....).

Leuk wel he.

Verder weinig te melden.

O ja, voor de scrappers: de uitdaging is af.

En voor de voetbalfans: Rutger heeft met zijn team weer gewonnen (en hij heeft er 1 gescord).

Ze staan nu 7 punten los van nummer 2. Dit houdt in dat ze nog maar 2 wedstrijden (van de 4) moeten winnen om kampioen te worden.

Moet kunnen.....zei ze optimistisch.

Lekker gescrapt

Ik ben echt weer in the mood, qua scrappen.
Maandag heb ik bijdrages voor 2 CJ's gemaakt, dinsdag een single Lo en een spread gemaakt.

Het eerste CJ ging over boodschappen. Wat de bedoeling was van het album: je gaat naar de supermarkt, maakt foto's van je boodschappen en laat dat zien in het CJ. Ja duh!! Zie je mij al in de AH mijn boodschappen fotograferen. Als je niet oppast bellen ze de PAAZ-afdeling. En trouwens.....iedereen doet zo'n beetje dezelfde boodschappen.
Ik dacht: ik ga gewoon al doodelend al mijn boodschappen opschrijven en zet er een paar foto's bij van een internetsite en op de andere bladzijde heb ik een foto gemaakt van een klein boodschappenwagentje van Xenos, gevuld met PrimaFlowers. Want zulke boodschappen doe ik het liefst.....


Als voorsteltag heb ik een klantenkaart gemaakt.



Het andere CJ ging over namen. Wat voor namen heb je voor je kinderen uitgekozen, wat betekenen ze, enz...

De Lo hieronder gaat over "mijn jongens op de kermis". Foto is gemaakt op 16 sept. 2006

De spread die ik als laatste heb gemaakt is nog met foto's van de excursie naar Saeftinghe met de klas van Rutger. Alleen foto's gebruikt waar ik zelf op sta.

Wat zal ik nu eens gaan scrappen.........

Doorn

Gisteren met 5 scrapvriendinnen een dagje naar Doorn geweest.
Het was heel gezellig! Nu we met maar 6 meiden waren kun je lekker met elkaar kletsen, en dat hebben we gedaan ook hoor.


Vlnr staand: Jolanda, Maaike, Christa en Andrea
Zittend: Marinka en Tanja

Ik was rond 10.15 uur in Doorn, kwam gelijk met Maaike aan. Nadat we een parkeerplekje hadden gevonden zijn we naar de winkel gelopen en daar was Andrea al. Na een uurtje kwamen Marinka en Tanja aan en even later was Christa er ook.
We hebben heerlijk geluncht, een taartje gekregen, lekker gewinkeld en ook nog wat gedaan....

Ik heb 2 lo's afgemaakt en 1 spread half af. Die heb ik inmiddels af.

Cool Boy: een lo over Rutger. Het strookje journaling vertelt over het feit dat hij nooit normaal op de foto wil en dat er nu eigenlijk een heel coole foto is gemaakt.

Een spread gemaakt over de excursie naar het Verdronken land van Saeftinghe (zie eerdere blogs) met de klas van Rutger.

Een LO over Werner. Ikvond ineens.... dat hij zo hard groeide en zo groot werd.

Journaling:

Ineens ben je groot geworden.Het lijkt nog maar pas geleden dat ik met je aan de hand naar de basisschool ging.Nu ben je een lange slungel van 1,81m, bijna 13 jaar oud. Al een paar centimeter langer dan ik en bijna net zo lang als je vader.Droeg je vorig jaar op de basisschool alleen bruine en khaki-kleurige katoenen broeken, nu is het alleen spijkerbroeken wat er in de kast (en de was) ligt. Binnenkort moeten we weer op zoek naar nieuwe t-shirts want ik zag al weer dat ze te klein gingen worden. En, o ja, sportschoenen wil je dan ook , als gewone schoenen. Mijn oude mobieltje gaat elke dag mee naar school, maar je hebt al gezegd dat je voor je verjaardag een andere wil, een moderne.Je hebt inmiddels ook al de baard in de keel, soms slaat je stem over als je in je enthousiasme een beetje snel en hard praat of moet lachen.Alles aan je lichaam verandert zo langzamerhand. Je armen en benen worden langer, je handen groter en ook aan je kracht merk ik dat er veel veranderd. Een zware doos of krat til je zonder veel moeite op. Ook steken er af en toe wat jeugdpuistjes de kop op.Echte puber”dingen” blijven nog uit. Af en toe ben je wel eens dwars of heb je een weerwoord als je vader of ik iets zeggen, maar over het algemeen mogen we nog niet klagen.Nu je naar de brugklas gaat is niet alleen jouw leven veranderd, maar ook dat van ons. Je bent niet meer iedere lunchpauze thuis om even te vertellen hoe het was op school, je komt nu halverwege de middag thuis. Dan drink je even wat, zegt een paar woorden en gaat aan je huiswerk beginnen. Nu valt dat nog wel mee en ben je vaak in een half uur klaar, en dat noem je dan “ik heb veel huiswerk”. Nou vent... dat zal nog wel eens veranderen.Ik bewonder de manier waarop je onbevangen naar de brugklas gaat. Al vanaf de eerste dag ga je met veel plezier. Jij, die in mijn ogen zo verlegen is en niet zomaar ergens op af stapt. “Iedereen vindt het eng, mam”, zeg je. “Voor iedereen is het toch vreemd naar een andere school te gaan”.Vooralsnog lijkt het erop dat je je draai al hebt gevonden op school. Je hebt het er naar je zin en ik heb eigenlijk nog geen vervelende verhalen gehoord.Ik hoop dat het zo door blijft gaan.Werner, ik ben trots op je.

Mamma, sept. 2006